In deze blog vertelt Githa, de dochter van Roselieke, hoe zij het heeft ervaren toen haar moeder borstkanker had. En wat zij zou doen als ze in haar moeders schoenen stond.

Tatoeages na borstkanker in ‘Goed Gevoel’

Onlangs gaf ik mijn moeder op voor een interview in ‘Goed Gevoel’, een Vlaams magazine. Ik zag het oproepje waarin ‘Goed Gevoel’ zocht naar vrouwen die borstkanker hadden gehad en daar op een positieve manier mee omgingen. Mijn moeder wilde wel meedoen en dat resulteerde in een mooi interview met een gewaagde foto. Het bracht me ook terug naar de tijd toen mijn moeder borstkanker had. Sindsdien is er best wat veranderd in mijn leven.

Toen mijn moeder ontdekte dat ze borstkanker had, woonde ik in Rotterdam en mijn ouders in Terneuzen, waar ik zelf ben geboren en getogen. Ik kwam net terug van mijn vakantie uit Egypte toen mijn ouders het mij telefonisch vertelden. Ze wisten het eigenlijk al tijdens mijn vakantie dat mijn moeder borstkanker had, maar  zij wilden mij mijn vakantieplezier  niet ontnemen.

Mijn moeder wilde geen poespas

Githa onderweg naar TerneuzenIk weet nog dat ik enorm schrok en ook gelijk een traan moest laten. Volgens mij was ik op mijn werk op dat moment. Natuurlijk zorgde ik gelijk dat ik zo snel mogelijk naar Terneuzen kon om mijn moeder te omhelzen, maar ik durf niet meer te zeggen of ik pas naar haar toe ging toen ze geopereerd moest worden of daarvoor ook al.

Wat ik me nog wel goed herinner is dat mijn moeder er heel nuchter onder was, geen poespas. Ze wilde zo snel mogelijk weer aan het werk en doen alsof alles weer normaal was. Ikzelf worstelde toen heel erg met emoties en wist niet goed raad met mezelf doordat mijn moeder ook geen emotie toonde.

Ik zat bijna tegen een burn out aan

Terug in Rotterdam liep het niet lekker met mij. Het was druk op het werk, ik kon mijn emoties niet kwijt en collega’s merkten dat er iets was. Maar niet op een positieve manier. Natuurlijk had ik verteld wat er aan de hand was, maar helaas had ik op dat moment een leidinggevende die niet goed met de situatie en mijn emoties omging. We besloten dat ik wat tijd nodig had, dus nam ik extra dagen op om wat tot mezelf te komen en afleiding te zoeken. Het was toen al eind december. Samen met een vriendin ging ik naar de dokter die vertelde dat ik bijna tegen een burnout aanzat.

Naar Terneuzen

Githa met hartsvriendin Valeska

Ik ging naar Terneuzen om een aantal dagen bij mijn ouders te zijn. Ter afleiding ging ik met mijn beste vriendin Valeska drie nachten naar Tsjechië. Mijn moeder had toen volgens mij haar tweede operatie gehad of moest hem nog ondergaan nadat ik terug was uit Tsjechië. Ik weet nog wel heel goed dat mijn moeder in het ziekenhuisbed lag en zei dat ze nu wel een goede reden had om een tatoeage te zetten.

Een paar jaar later

heb ik haar aan haar woord gehouden

en zijn we samen een tatoeage laten zetten.

 

Tatoeage van een roos

 

Zij een roos

en ik heb mijn tatoeage die ik op Bonaire had laten zetten

laten bijwerken en uitbreiden.

 

Ze wilde niet meer leven met zo’n pijn

In die tijd van mijn moeders borstkanker weet ik nog dat ik met mijn vader in de auto zat en moest huilen. Ik vond het zo moeilijk dat mijn moeder haar emoties niet toonde nadat ze die diagnose had gekregen. Terug in Rotterdam wachtte een gesprek met mijn leidinggevende. Hij had besloten om mijn contract -wat nog twee maanden liep- niet te verlengen. Ik mocht twee maanden met betaald verlof thuis zitten.

Ik wist niet wat me overkwam! Ik had daar zoveel opgebouwd en energie in gestopt en omdat het even niet goed met je gaat omdat je moeder ziek is, word je aan de kant gezet. Mijn moeder heeft zich hier nog heel lang schuldig over gevoeld.

Githa en haar vriend Tonnie

Ik besloot om de tijd te nemen om bij te komen en om uit te zoeken wat ik wilde. Ik had regelmatig telefonisch contact met mijn ouders en ben in die periode ook een tijd naar ze toe geweest. In die tijd merkte ik dat ik mijn familie en vrienden enorm miste. Vijf jaar later ben ik terugverhuisd naar Terneuzen. Ik ben weer gaan studeren en gaan werken. En sinds twee jaar woon ik samen met mijn vriend.

Tijdens de tweede operatie hebben ze bij mijn moeder een zenuw geraakt waardoor ze veel pijn aan haar arm kreeg. Die periode was heel zwaar voor mijn moeder. Ze probeerde zich meer emotioneel te openen naar mij, dit was ook zwaar omdat ik toen mijn moeder huilend aan de telefoon kreeg die vertelde dat ze met zo’n pijn niet meer wilde leven als er geen oplossing voor zou komen. Gelukkig was de uitkomst er in de vorm van lymfetherapie en speciale tape.

Zou ik bij borstkanker dezelfde keuzes maken als mijn moeder?

Githa en haar moeder Roselieke

De eerste jaren waren er regelmatig controles en iedere keer een grote opluchting wanneer de uitslag goed was! Natuurlijk ga je ook nadenken over jezelf. Wat als ik het ooit krijg? is het genetisch? En zou ik dezelfde keuzes maken als mijn moeder?

Ik denk het niet…ik vind het heel knap van haar, maar ik denk dat ik zou kiezen voor een reconstructie, ik zou het mij niet voor kunnen stellen een borst te moeten missen.

Omdat een zus van mijn moeder ook een vorm van borstkanker bleek te hebben, heb ik dit jaar samen met mijn moeder besloten om een genetisch onderzoek te laten doen. Samen zijn we naar Vlissingen geweest waar we alle uitleg kregen en vragen konden stellen. Mijn moeder moest wat bloed afgeven. Ongeveer 8 weken later zouden we de uitslag krijgen of mijn moeder het gen draagt, want alleen als gendrager kan ze het aan mij hebben overgedragen.

Na acht weken kregen we te horen dat mijn moeder geen gendrager is. Dat was dus een hele opluchting. Het houdt in dat ik net zoveel kans heb op borstkanker als iedere andere Nederlandse vrouw. En dat is toch een klein beetje een geruststellende gedachte.

Liefs,

Githa

 

Hartelijks,

Christel - Monkeywaygids

Monkeywaygids

Een spontane reactie op mijn blog waardeer ik enorm. Scroll voor reacties even door naar beneden.

Heb jij zelf iets indringends of bijzonders meegemaakt wat je met ons wilt delen? Of heb jij interesse om een Monkeywaytraject te doen met mij? Schrijf dan naar: christel@monkeyway.nl