Ze zijn als Nederlander in Nederlands-Indië geboren. Ouderen met een Nederlandse naam, die vloeiend Nederlands spreken en zich Nederlander voelen. Maar toen Indonesië in 1949 onafhankelijk werd en alle Indische Nederlanders naar Nederland vertrokken, mochten zij niet mee. Sindsdien leven deze ouderen in bittere armoede.

Deze schrijnende kwestie werd onlangs in beeld gebracht door het televisieprogramma MAX maakt mogelijk. De beelden zijn meer dan alleen indrukwekkend, ze zijn hartverscheurend; ze tonen ouderen die in krotten leven, ouderen die soms dagen geen eten hebben, omdat er gewoonweg geen geld is, ouderen die nauwelijks hulp krijgen, om over medische hulp nog maar te zwijgen, want die is er niet, omdat medische zorg voor hen onbetaalbaar is.

Ik moest slikken bij het zien van deze reportage, geraakt, mede omdat deze achterblijvers in het geboorteland van mijn ouders noodgedwongen moesten achterblijven in Indonesië, niet in de gelegenheid om samen met mijn ouders en vele andere Indische Nederlanders naar Nederland, het moederland, te kunnen vertrekken. Daar stond hen overigens een kille ontvangst te wachten, maar dat terzijde.

Max maakt mogelijk - Bekijk de reportage

De achterblijvers mochten niet mee. Ze konden niet aantonen dat ze Nederlander waren, omdat ze door de oorlog bijvoorbeeld hun identiteitspapieren waren kwijtgeraakt. Veel overheidsgebouwen waren tijdens de oorlog in brand gestoken, waarbij belangrijke documenten o.a. geboorteakten verloren gingen.

De achterblijvers leven sindsdien in armoede. Recht op een pensioen of AOW hebben ze niet. De nood is hoog en hulp is nodig.

Steun de achterblijvers

Hoogste tijd dat deze vergeten groep Indische Nederlanders de (overheids)steun krijgt die ze verdient. Daarom doe ik een beroep op onze lezers.

Steun de achterblijvers! Teken vandaag nog de petitie of lever een bijdrage middels een donatie!

Ik spreek mijn oprechte dank uit!

Liefs,
ook namens Christel

Richelle