Deze blog gaat over herinneren versus vergeetachtig zijn, oude vriendschappen en moeder-dochterrelaties. Is vergeetachtig zijn een slechte gewoonte die je kunt afleren? Overkomt het je?  Of is het een aangeboren eigenschap die met de jaren erger wordt?

Herinneringen ophalen!

Heerlijk! Vorige week was een oude vriendin van me met haar dochter op het eiland.  Algreet en ik waren 21 jaar geleden tegelijkertijd zwanger. Soekie scheelt dan ook maar 3 maanden met Nikita. Ondanks dat Soekie een tijdje het eiland af is geweest, zijn de meiden toch hartsvriendinnen geworden. Ze ontmoeten elkaar regelmatig in Nederland en dan is het gelijk weer als vanouds. Natuurlijk mis ik mijn dochter, maar als ik Soekie zie is er ook een stukje Nikita bij mij. Soek kan lekker gek doen of juist heel rustig op de achtergrond aanwezig zijn als de mama’s honderduit babbelen.

algreet_met_nikita_en_soekie

Klein Bonaire

We spreken af om een dagje Klein Bonaire te doen. Zo gezegd zo gedaan. Lekker met de watertaxi naar het kleine onbewoonde eiland voor de kust van Bonaire. Met ijsjugs vol lekkers en de snorkels in de aanslag meren we aan. Het is vrij rustig als we uitstappen. Er staan twee open hutjes op het strand waarvan we er een inpikken. Schaduw is belangrijk!

soekie_algreet_christel

We halen herinneringen op, kletsen bij, zwemmen, snorkelen, wandelen en zoeken schelpjes. En natuurlijk delen we hapjes en drankjes met elkaar. Soekie eet alles en Algreet en ik eten beiden het liefst koolhydraatvrij. Zonder dat we dit wisten van elkaar!

Diaprojector

Wanneer we teruggaan in de tijd is het alsof er een diaprojector wordt gestart. De beelden komen op gang, ietwat korrelig, en ze nemen ons mee terug in de tijd. Toen waren we nog getrouwd met de vaders van onze kinderen. Jaren later was alles anders. Op en neer hobbelen tussen Nederland en Bonaire. We hebben allemaal veel meegemaakt. Ook gebroken relaties vlechten zich door de verhalen heen. Er is wederzijdse herkenning en empathie. Ook onze dochters weten inmiddels wat het is om een lange relatie te hebben die uiteindelijk opbreekt. Liefde is iets vreemds. Maar goddank hebben we het vermogen om echt lief te hebben. Om te worden meegesleurd in emotie en gevoel, daar waar de ratio geen macht meer over ons heeft.

We hebben ook veel lol. Vooral om Soekie, want dat was me er een! En eigenlijk nog geen spat veranderd. Om de boottochtjes die we maakten en wat ze dan uitspookte. En hoe Richelle en ik haar hadden ontdekt voordat ze professioneel fotomodel werd.

Black Mamba inspiratie en covergirls

Samen met Nikita prijkte ze als covergirl op de kaft van Black Mamba, onze Young Adult Thriller die zich afspeelt op Bonaire en geïnspireerd is op Soekie en Nikita’s belevenissen als pubers. Soekie was 15 toen ze officieel werd ontdekt en staat sindsdien in glossy’s wereldwijd.

nikita_ensoekie_als-covergirls_black_mamba

Model Soekie ontdekt

Ze ging hierdoor ook al op haar 15e naar Nederland. In zes jaar tijd heeft ze een geweldige portfolio opgebouwd, reist ze de hele wereld over en staat ze zelfs op enorme billboards in diverse landen. Richelle en ik verzorgden een middenpagina in het Antilliaans Dagblad over Soek. Vanuit New York mailde ze me om te vertellen hoe het met haar ging. Ik vond dat heel apart. En ik vond haar zo stoer! Vroeger, ik meen in de brugklas, had ze op hyves een hele serie foto’s gemaakt van zichzelf in allerlei maffe outfits. En het stond haar allemaal even leuk.

Nikita studeert

Nikita maakte ondertussen haar havo af, kreeg op 15 jarige leeftijd een vaste vriend waar ze in Nederland mee ging samenwonen en heeft nu bijna haar HBO-diploma Toegepaste Psychologie op zak. Ook vet stoer! Nikita begint nu ze weer single is pas een beetje los te komen. Twee verschillende werelden, maar ze spreken nog steeds elkaars taal.

soekie_en_nikita_achterin_mijn_truck

Magic moments op Klein Bonaire

Het stille eilandje doet iets met je. Weg van alle lawaai en ruis van de bewoonde wereld. Het hypnotiserende geluid van de aanrollende golven. Het witte zandstrand. Het glasheldere turquoise water. Het zand tussen je tenen. De wind door je haar. Als deze hutjes zouden kunnen praten zouden ze veel verhalen te vertellen hebben. Ik ga er het liefst 1 of soms wel 2 x per week naar toe. Het niets moeten brengt mijn geest tot rust en mijn creativiteit op gang. En als Richelle er is voeren we daar directie-overleg. Business with pleasure.

Wanneer ik samen met iemand naar Klein ga gebeurt er iets anders. Het tijdloze gevoel nodigt uit tot ongebruikelijke onderwerpen en diepgaande gesprekken. Dingen komen naar boven. Er wordt ontladen. Het zout van tranen vermengt zich met het zout van de zee, gedeelde geheimen weer weggevoerd door de wind. Het is een speciale plek voor wie hier gevoelig voor is. No Name Beach. Het is daar niet belangrijk wie je bent in de buitenwereld. Het is je binnenwereld die telt. Ook fysiek voel je dat. Op je blote voeten, met amper wat om het lijf, voel je je al snel een met de natuur.

Er was  die dag ook plaats voor mooie moeder-dochtergesprekken. En zo kwam het dat Algreet Soekie aansprak over haar slechte gewoonte om steeds van alles te vergeten of zelfs verliezen. Ze wordt er soms stapelgek van.

Vergeetachtig

‘Je verliest je sleutels, je telefoon, je bankpasjes, je paspoort. Keer op keer! Zo vergeetachtig als jij bent. Steeds hetzelfde liedje met jou. Je bent echt altijd alles kwijt.’

‘Ik ben nog nooit mijn paspoort verloren.’

‘Dat is waar maar de rest klopt wel. Wanneer ga je eens beter op je spullen passen.’

‘Dat doe ik ook, mama, maar het overkomt me gewoon. Ik kan er niets aan doen. Je weet zelf dat als ik word opgebeld voor een opdracht ik dan acuut naar de airport moet. Dan vergeet ik gewoon wel eens wat.’

‘Ja, ja. Wel eens wat noem je dat. Maar niet alleen als je naar de airport moet, Soek. Hoe vaak ben je je telefoon niet kwijtgeraakt? En je sleutels?’

‘Maar ik los het toch altijd op. Als ik mijn sleutels niet kan vinden bijvoorbeeld dan ga ik uit huis zonder en wacht daarna bij vrienden tot jij thuis bent.’

Ze raken steeds dieper in gesprek met elkaar. Er komen emoties los. Bij beiden. Het lucht op. Er wordt geknuffeld en gelachen. En we maken een wandeling met onze voeten door de branding, pratend over vrouwendingen terwijl we af en toe een schelp oprapen. Of in zee springen om af te koelen.

Voor we het weten zitten we weer op de watertaxi. De dag zit er veel te snel op. Omdat Algreet op haar logeeradres bezig is met een kunstwerk van schelpen, en de schelpenvangst wat tegenvalt, stel ik voor dat ze er een paar komt halen bij mij thuis. Ik zal ze klaar zetten op de porch zodat ze ze kan ophalen wanneer ze wil.

Welcome to my world, mam!

De volgende dag zit ik te werken achter mijn pc als ik iemand ‘Christel’  hoor roepen. En kort daarna: ‘Christina!’

Algreet.

En ze heeft waarschijnlijk even in mijn postbox gekeken, want weinig mensen kennen mijn doopnamen.

Als ik haar de tuin binnenlaat en we hebben elkaar gegroet, slaat ze een hand voor haar mond en zet grote ogen op. Ik kijk haar vragend aan.

‘Wat ik nou toch heb mee gemaakt vandaag!’

‘Vertel!’

‘Ik was de hele ochtend in paniek!’

‘Jij in paniek? Je bent altijd de rust zelve. Wat is er gebeurd?’

‘Ik kon het huis niet afsluiten. Ik kon niet weg met de auto.’

‘Hoezo niet?’

‘Mijn sleutels waren spoorloos!

Ik ga zachtjes stuk maar ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden.

‘Geen idee wat ik er mee heb gedaan. Ik heb zelfs de buren ingeschakeld. Totaal in paniek.’

Blijkbaar zijn de sleutels inmiddels terecht want ze is met de auto.

Ik lach hardop. ‘En hoe reageerde Soekie?’

‘Ze zei: ‘Welcome to my world, mama.’

Ik loop nog even naar de auto terwijl Algreet wat schelpjes uitzoekt en lach samen met Soekie na om het voorval.

‘Ervaringen zijn sleutels om dichter bij elkaar te komen. Dit keer waren er letterlijk sleutels nodig om elkaar beter te begrijpen.’

Ik zwaai ze na en ruim de overgebleven schelpen op.

Jarig

Een paar dagen later ben ik jarig. Samen met mijn ex – die op dezelfde dag jarig is – vier ik mijn verjaardag met een grote tafel vol vrienden en vriendinnen. Algreet is ook van de partij.

Er wordt veel gelachen en ook een traantje weggepinkt want een vriend van Nikita geeft  zijn telefoon aan haar vader en mij en drukt op play. We zien een filmpje waarin onze dochter van 20 ons toespreekt. Verstaan doen we het niet. Te veel lawaai om ons heen. Ze ziet er prachtig uit. Ik stroom over van liefde.

Salu ku bolo nos ke!

Dan gaat ze ineens dansen en zingen! ‘Salu ku bolo nos ke!’ Happy birthday maar dan in het Papiaments met een Caribische beat erachter. Daarbij valt ‘Happy birthday, dear President’ van Marilyn Monroe gelijk in het niet. De rest van de avond verloopt ook gezellig. Aan het eind worden er plannen gemaakt om met kerst naar Klein Bonaire te gaan met zijn allen. Natuurlijk heeft iedereen al een borreltje op en dan vergeet je soms ook wat dingen. Maar dat is dan meestal gelukkig heel erg tijdelijk.

Jeugdherinneringen

Nu ben ik dus weer een jaartje ouder. Volgens de statistieken met steeds meer kans om vergeetachtig te worden. Om nog maar niet te denken aan aandoeningen als dementie en Alzheimer die op de loer liggen naarmate je ouder wordt. Mijn vader kreeg ook Alzheimer. Verschrikkelijk aan een kant omdat hij niet meer te bereiken was in deze dimensie. Maar voor mij ook mooi omdat hij aan het eind terug ging naar de tijd waarin wij kinderen waren. Toen hij ons moest loslaten vanwege de scheiding. En ons amper nog zag vanwege zijn nieuwe huwelijk.

Ik was 8 toen hij wegging

Dat vergeet ik nooit meer. En ook niet mijn 9e verjaardag die uitliep op een enorm drama. Ik kreeg samen met zijn cadeautje de fijne boodschap mee van hem: ‘Zeg maar tegen je moeder dat het huis toch verkocht wordt.’ Pas nu begrijp ik die totale paniek van mijn moeder. Want waar ga je naar toe met 6 kinderen onder je arm? Ze had de telefoon zo driftig tegen haar slaap geknald dat er een enorme blauwe plek ontstond. En ik stond daar maar. Jarig te zijn. Nu ik eraan terugdenk, staan de tranen ineens in mijn ogen. Waarschijnlijk heb ik op die verjaardag onbewust beslist dat ik het later anders zou gaan doen.

Alzheimer bracht mijn vader bij me terug

Sinds mijn vader de diagnose Alzheimer kreeg ben ik anders gaan eten. Alle koolhydraten eruit. Die vreten immers je hersencellen aan en voeden kankercellen. Suikers, granen en zetmeel. Wat een vergif! Mijn vader was een zoetekauw. Ik ook trouwens. Heb hard gevochten tegen die koolhydraatverslaving. Maar volgens mij heb ik hem nu aardig onder controle. Ik eet nu voornamelijk dierlijke producten en voel me prima. Ik zag hem voor het laatst op kerstmiddag in 2013. De hele middag hebben we opgenomen op mijn i-pad.

Samen met mijn zussen Leontien en Elga hebben we jeugdherinneringen opgehaald aan de hand van jeugdfoto’s. En kerstliedjes meegezongen die in de ‘Salon’ er naast, ofwel opvang voor demente bewoners, werden gezongen. Hij was vrolijk en maakte grapjes. Maar er viel ook een traan toen het over ons missen ging na de scheiding. Het was een super fijn samenzijn. Het blijft bizar dat hij na meer dan 40 jaar scheiding van mijn moeder – vier jaar later-  op dezelfde dag stierf als de dag waarop zij dood werd aangetroffen in haar keuken. Dat is dan weer een herinnering waar mijn zus Roselieke het erg zwaar mee heeft gehad want zij trof mijn moeder aan. Op het fornuis lag een pannenkoekje in de pan. Wonder boven wonder was het niet verbrand.

Selectief geheugen

Vergeetachtig ben ik eigenlijk altijd al geweest. Al zou ik het eerder verstrooid noemen. Of een warhoofd. Mijn aandacht is dan in beslag genomen door andere dingen. Dingen die prioriteit hebben. Mijn geest selecteert die zelf. Ik kan daar weinig aan doen. Richelle noemt me weleens verstrooide professor. Wat dat betreft zou Soekie heel goed een dochter van mij kunnen zijn. Altijd met haar duizend en een gedachten elders. Maar dat zou helemaal een ramp zijn. Twee warhoofden bij elkaar.

Nikita vergeet ook wel eens wat. Maar meer zogenaamd. Ze heeft er dan gewoon geen zin in, zeg maar. Een selectief geheugen dus, vergeten uit luiheid. Of ze moet eerst het een afmaken voordat er plaats is voor iets nieuws. Gelukkig is ze onze verjaardag niet vergeten! Volgend jaar is ze er ook bij, zei ze aan het eind van haar verjaardagsboodschap. Er klonk een bibber in haar stem. Want dan wordt haar vader 50. Dus maar hopen op een mooie vliegdeal!

Door het beeldscherm kruipen

Die speciale verjaardag zit er bij mij al op. Toen was Nikita er ook bij, wederom op Klein Bonaire. Haar vader ook. Best handig eigenlijk als je ouders op één dag jarig zijn. Al kun je dan maar beter niet vergeetachtig zijn of een warhoofd, want als je er dan een vergeet, vergeet je ze allebei. Deze verjaardag heeft ze met haar videoverrassing in elk geval onvergetelijk gemaakt voor ons.

Skype

Voorlopig doe ik het nog met de skypemomenten die we hebben. Het record staat geloof ik op 6 uur achterelkaar skypen. Dan hebben we zoveel bij te kletsten en kunnen er weer even tegenaan. Want ze heeft het druk in Nederland. Met school, haar sociale leven en haar vrijwilligerswerk bij de hondenopvang. Ben echt zo trots op haar! Het wordt dit jaar haar eerste kerst alleen. Haar relatie hield geen stand. Maar het zou mijn kind niet zijn als ze er niet direct een feestje van maakt. Eerste kerstdag bij familie en tweede kerstdag een kerstbrunch bij vrienden en daarna komen vrienden en vriendinnen bij haar samen. De boom staat al en ze heeft zelfs rendier-met-rode-neus-pantoffels gekocht. En ze staat uren in de keuken om lekkers te maken. Sinds kort appen we af en toe even met beeld. Kwestie van tijd totdat we door het scherm heen kunnen kruipen, denk ik wel eens.

Fijne feestdagen en een gezegend 2017!

De kerstparty op Klein Bonaire was super geslaagd. Iedereen had iets lekkers gemaakt. Er was kerstkalkoen en zelfs kaasfondue die ter plekke was gemaakt. Kerstcocktails en een heerlijke kersttaart. Wat kostbaar om samen te zijn, al ontbreken er altijd wel een paar natuurlijk. Heerlijk om keer op keer ergens nieuwe herinneringen te maken met elkaar. Ik voel me gezegend met zoveel fijne momenten in mijn leven. Voor nu wens ik wens iedereen mooie feestdagen en een gezegend 2017!

May all your dreams come true!

 

Hartelijks,

Christel - Monkeywaygids

Monkeywaygids

Een spontane reactie op mijn blog waardeer ik enorm. Scroll voor reacties even door naar beneden.

Heb jij zelf iets indringends of bijzonders meegemaakt wat je met ons wilt delen? Of heb jij interesse om een Monkeywaytraject te doen met mij? Schrijf dan naar: christel@monkeyway.nl